De laatste keer...

Ik ga naar huis. Ik ga naar huis. En dat nog 100 keer en dan geloof ik het misschien zelf ook. Nouja..valt eigenlijk wel mee :)

Sipadan was tof. Samen met soort van zweedse Simon&Sara (resp. engels en zweeds, wonen in denemarken) naar Mabul gegaan en daar gerelaxed. Lekker op het strand gelegen, het eiland rondgelopen en veel gedoken.Rondom Mabul zelf is er vooral 'muckdiving'. Ik had er (als zeer ervaren duiker..) in ieder geval nog nooit van gehoord; het komt er op neer dat het vooral om het kleine spul gaat. Met een zwarte frogfish en een pygmee zeepaardje hebben we de hoogtepunten van de omgeving wel gezien, maar daarnaast was het koraal en de overige vissen ook erg mooi. Sara duikt al haar hele leven; het was een beetje rare ervaring om haar als buddy te hebben. Ik zag een grote vis, wees die aan, en hoor achteraf dat dat de ubercommon vis 'grouper' is. Ik vond m tof. En dan vindt zij de zeldzame zwarte frogfish die ik dan weer heel eerlijk niet heul bijzonder vind. Klein verschil in ervaring.

Sipadan was een enorme mooie plek om te duiken; het is een verlaten vulkanisch eilandje en de top van een pinacle (geen idee wat dat in t nederlands is). Vanaf het eiland (na een paar meter vlak koraal) gaat de val zo'n 600 meter naar beneden, wat een prachtige diving wall maakt. Enorm veel schildpadden, haaien en andere mooie visjes en koraal gezien.

De laatste dag op Mabul was ontzettend slecht weer; elke keer dat je dacht dat het niet harder kon regenen....kon dat dus wel. Met de boot terug naar havenplaats Semporna en de volgende dag 10 uur in de bus naar Kota Kinabalu. Samen met deense Stine (het stikt hier nu echt van de scandinavische vakantiegangers overal) de nightmarket bij de haven van Kota Kinabalu geplunderd (heel erg lekker eten).

De dag erop naar Kuala Lumpur gevlogen; shopwalhalla! Allemaal leuke eettentjes, barretjes, winkeltjes (lees: megashoppingmalls). Heel westers maar heeft toch iets van z'n aziatische karakter behouden. De stad heeft een hele grote culturemix met vooral maleisiers, chinezen en indiers. Twee daagjes rondgebanjerd en gister naar Bangkok gevlogen. En dat is zeeeer vervelend. Shop&Spa in het kwadraat :)

Wel goed dat ik m'n mail nog even check...was het eigenlijk niet meer van plan voor ik vertrok. Kom er net achter dat mijn vlucht een luttele 14 uur later vertrekt dan gepland. Dat wisten ze blijkbaar 10 uur geleden pas aan de tijd van de mail te zien. Beetje jetlag onvriendelijk tijdstip en badmintonnen moet nog een weekje wachten nu :( Misschien maar nog een massage nemen dan?

Bruine boterhammen met kaaaaaaas!

Beestenbende

Het duurde even, maar vanaf Maleisisch Borneo weer een nieuw bericht. Na m'n vorige blog vertrok ik voor 5 dagen met de Peramaboot van Lombok via verschillende eilandjes en Komodo naar Flores en via Rinca weer terug. Een flinke groep van zo'n 30 man, erg gezellige mensen. De meeste mensen sliepen op het dek, en een aantal mensen in cabines (guess which :) ). Ik lag met twee nederlandse meisjes in een cabine. Heel relaxed, maar de indeling was wat minder; 1 bed boven, en een anderhalf matrasje eronder gestopt. Met de warmte, wat dampen en de duisternis was dat hoekje onder het enkele bed niet mijn favoriete slaapplaats. We besloten een roulatiesysteem te doen over de 4 nachten, en ik begon in het hoekje. Rond een uur of elf ging iedereen naar bed en liep ik met een dikke trui en mn lakenzak naar boven. Heel erg mooi onder de sterrenhemel, maar hoe later het werd hoe meer wind, golven en kou. Het lukte me niet om het toch al te dunne dekentje om me heen te houden, waarna ik opgepropt in het strandmatje waarop ik lag probeerde te liggen. Geen succes, dus slaapdronken bijna overboord gevallen (we moeten t verhaal wel een beetje spannend houden) en het laatste plekje in de keuken ingenomen. Nog best goed geslapen eigenlijk. De andere nachten toch maar in de cabine doorgebracht. De tocht bestond vooral uit varen, op picture perfect stranden liggen, daarvandaan snorkelen in minstens zo picture perfect water, gezellig kletsen en zonnen op het dek. Heel naar. Op de weg naar Flores stopten we in Komodo, waar -uiteraard- de Komodo dragons zitten. Een aantal reizigers hadden me al verteld dat er maar 1 luie dragon bij het restaurant was, maar zowaar hebben we er twee gespot. In de havenstad van Flores, Labuan Bajo, ging een deel van de passagiers van boord en kwam een nieuwe lading erbij. De overnachting was in de haven, wat erg aangenaam was na twee redelijk wilde nachten, al had de bemanning erg goede zeeziektepilletjes waarvan iedereen meteen knock out ging.De volgende ochtend ging de bootreis verder naar Rinca, waar wel veel dragons zaten, en niet alleen maar bij het restaurtant. De dragons zien er ietwat log uit, maar kunnen rennen, op hun achterpoten staan en, niet onbelangrijk, mensen opeten. Een wandeling van een paar uur gemaakt en weer terug naar de boot. Wederom wat stranden aangedaan en gesnorkeld, naar een waterval met tarzangeslinger gegaan (nee dank u, ik hou mn bikini liever aan...) en na vijf dagen boten kwamen we na middernacht aan in start- en eindplaats Sengigi.

De volgende ochtend brak en wel met vijf anderen van de boot naar Gili Air vertrokken. Met Duitse Ivalu een bungalow gedeeld. De jongens die de bungalows runden waren erg gezellig, soms iets te gezellig doch terugfluitbaar, en het was heerlijk om weer terug te zijn in het relaxte sfeertje. Meteen opgegeven voor de advanced duikcursus en de volgende dag begonnen. Een deep dive (32 meter), een navigation dive (jawel, vrouwen kunnen het ook), fish identification, multilevel dive (je maximale duiktijd beter berekenen) en een nightdive. Alhoewel. Het tij was bizar extremer dan toen ik op Gili Meno was, het water trok zeker 5 meter weg, en dit zorgde voor sterke stromingen. Overdag is dat best leuk, even zorgen dat je niet zinkt of stijgt en lekker laten voortduwen. 's Nachts daarentegen... In de duisternis met instructeur Max en divemaster trainee Nicola de boot op, spullen in elkaar gedraaid en het water in. Ietwat gespannen aan de afdaling begonnen, toen mn tank niet goed voelde. Terug naar boven en hij was inderdaad losgeschoten (de slangetjes zaten er gewoon nog aan hoor :)). Weer naar beneden, maar we waren al dusdanig ver afgedreven dat we in het ondiepe waren gekomen. We besloten de duik af te blazen en de dag erop het weer te proberen. Na een middagduik gewacht op de boot. En gewacht... Die kwam dus niet. Besloten de duik om te zetten in een buoyancy control dive (drijfvermogen beheersing) en daarmee m'n certificaat gehaald.

De speedboat naar Bali genomen, wat in eerste instantie heel relaxed leek omdat het 8 uur korter zou duren dan met de ferry, maar door de harde wind en hoge golven pijnlijk, nat en eng. Ook weer overleefd :) De bus dropte me in Kuta, zuid Bali. Afschuwelijk! Het eerste wat ik zag bij het binnenrijden was de Macdonalds, KFC, Pizzahut en Starbucks. Alleen maar winkels, westers, drukte, bah! Erg blij dat ik Bali heb geskipt verder, al schijnt t noorden wat minder erg te zijn. Een heerlijk luxe kamer genomen voor m'n laatste nacht in Indonesie, de volgende ochtend ging het vliegtuig namelijk naar...

Kota Kinabalu. Das weer even wat anders. De hoofdstad van Sabah, een provincie van Maleisisch Borneo, en erg westers. Nette borders langs de weg, plantjes, alles heel gestileerd. M'n eerste nacht in een dormroom doorgebracht; voor het geld waar je in andere landen een eigen kamer krijgt heb je hier een stapelbed in een slaapzaal... Van Kota Kinabalu de bus naar Sepilok genomen; Borneo is niet helemaal zoals ik Borneo verwachtte. Het eerste uur van de rit was prachtig met uitzicht op Mount Kinabalu, maar daarna was het vier uur lang uitzicht op Oliepalm plantages. Btje jammer van het oerwoud, maar je kan het de mensen moeilijk kwalijk nemen; tis niet alsof wij alle agrarische grond gaan terugdraaien naar natuur... De drie dagen erop zat ik in een junglekamp aan de rivier Kinabatangan. De plek om wildlife te zien, en dit was dan ook weer een ontzettend gave ervaring.

's Ochtends met een paar mensen van de B&B naar het Sepilok Rehabilitation Centre voor orang oetans gegaan. Wilde eerst niet gaan vanwege het zoo-gehalte, maar toch blij dat ik er ben geweest; het is de mogelijkheid om de apen goed te kunnen zien en fotograferen omdat ze 's ochtends gevoerd worden. Tijdens de boottocht naar het kamp 's middags zagen we al wat probiscus apen (heel bizar met die neuzen), hornbills en andere vogels, en een krokodil. 's Avonds gingen we weer met de boot de rivier op, een mannetje met licht voorop, die bizar goed kon spotten. Een aantal kingfishers gezien en nog wat kleine vogels, waar je op een paar cm afstand foto's van kon maken zonder dat ze bewogen; alleen als de tak wordt aangeraakt vliegen ze weg. Verder nog wat uilen en andere vogels gezien. De volgende dagen zijn we een aantal keer rondgelopen en nog 1 keer uitgevaren en we hebben zo ontzettend veel gezien! Otters, tarantula's en andere enge spinnen,schorpioenen, krokodillen,freaky duizendpoten, heel veel soorten kikkers (waaronder de kleinste van Borneo a 12 mm max), monitor lizzards, bearded pigs, een tigerleech (die alleen op Borneo bestaat), verschillende soorten apen en als hoogtepunt een orang oetan met baby. Dat was zoooo vet! En t geluid dat ze maakten ook...geweldig! Het kamp zelf was wel ontzettend smerig; we sliepen met vijf mensen in een soort kooi (tegen de apen), met schimmelige stinkmatrassen, de wc's stonken ontzettend en het douchewater kwam recht uit de rivier. None of that mattered :) De foto's zijn voor jullie vast ook af en toe even goed spotten, maar hey, it's WILDlife, die poseren helaas niet...

Weer terug bij de B&B heerlijk gedouched. Wat heerlijk is het toch om een geur op te snuiven, te denken 'hey wat lekker, wat is dat?', om vervolgens te realiseren dat je dat zelf bent :) Vanochtend met een stel van het kamp de bus naar Semporna genomen en ingechecked in een wel heel relaxed hotel op palen in het water. Uitgenodigd door Uncle Chang, de eigenaar van het bedrijf waar mee we gaan duiken om in zijn restaurant te komen eten. Free dinner, free beer. Een nederlands stelletje dat net van het eiland Mabul afkwam, en een stelletje dat er morgen heen gaat zaten er ook. Het enige waar het eerste stel over leek te kunnen praten was dat ze zoveel gratis bier van de beste man hadden gekregen en dat ze nu gratis eten hadden gescoord. Ook hier werd weer een hoop bier genuttigd en met moeite hebben we ons uit de klauwen van Uncle Chang weten te redden. Wat ben ik blij dat ik maar twee nachten heb gereserveerd in zijn hostel. M'n laatste relaxdaagjes zit ik niet bepaald op bierfesten te wachten... Het zal ook allemaal wel meevallen, en waarschijnlijk valt het toch in het niet bij de duiken die ik ga doen; Sipadan staat in de top 10 van mooiste divesites ter wereld!

En dan...dan zit het er al weer bijna op. Het aftellen is wederom begonnen!

Wauw!

Veel mensen denken dat je van reizen uitgerust thuis komt. Fout. Van vakantie kom je uitgerust terug. Het is niet voor niets dat reizen een werkwoord is...

In Bangkok toch maar wat extra uurtjes slaap meegepakt en 's nachts een taxi naar het vliegtuig genomen. Een half leeg vliegtuig (en strekken maar die benen) en na een paar uur sta je dan opeens in Indonesie. Wauw! Ik weet niet goed wat ik van het land verwachtte, maar dit in ieder geval niet. Jakarta staat er niet bepaald om bekend een mooie stad te zijn; het is vooral vol en druk en veel uitlaatgassen. In eerste instantie wilde ik meteen door naar Yogyakarta, maar de trein overdag werd me door meerdere mensen aangeraden, en een dutje was ook niet heel onaangenaam na zo'n korte nacht. Even de wijk verkend, m'n eerste echte nasi goreng gegeten (lekkerrr!) en aangesproken door een local vrouwtje dat nederlands sprak, erg lief. De mensen...laten we zeggen dat het hier erg man-georienteerd is. Niet heel verwonderlijk met zo'n 80% a 90% (voornamelijk gematigde) moslim inwoners (is dit discriminatie?) maar erg vermoeiend. Hello! Hello! How are you! I love you! enz. Jes aai laf joe toe hoor...zucht.

De treinrit naar Yogya was lang maar mooi, een goede manier om het landschap van Java te zien. De man naast me vertelde een hoop over Indonesie, maar was wellicht niet heel representatief voor de indonesier, met een appartement in Jakarta, een huis in Yogya, twee bedienden en vijf auto's. In Yogya ingecheckt in een hotel en de volgende ochtend een kamer in een losmen (guesthouse) geregeld, met hele mooie schilderingen door de tatoo artist en ontzettend vriendelijke mensen. Gelijk een tour naar borobodur (1 van de x aantal wereldwonderen) en een tour via de vulkaan Gunung Bromo naar Bali geboekt.

In een Batik atelier (een traditionele methode om stof te beschilderen) NL Marloes ontmoet en samen een hapje gegeten en wat sights bekeken. Zij kwam uit de richting die ik op wilde, dus een goede bron van informatie! De sights in Yogya vielen wat tegen, maar aangezien het hotel van Marloes een zwembad had was dat niet zo heel erg. Volgende ochtend om 5 uur opgepitk door een busje, UK Dave ontmoet, en naar de tempel borobodur. Wauw wauw wauw wauw! Dat was het eerste moment dat ik wist waarvoor ik naar Indonesie was gekomen. Wauw! Het licht, de tempel en vooral de omgeving...echt geweldig! Sta er nu -ongeveer een week later- haast weer van te stuiteren terwijl ik dit schrijf. Ook erg humor hier hoeveel mensen je aanspreken en vragen of ze op de foto mogen. Na een paar honderd jaar kolonisatie zou je toch denken dat blanken niet zo heel bijzonder meer zijn... Via het tempelcomplex Prambanan (ook mooi, maar na borobodur...) weer terug naar Yogya en het zwembad van Marloes.

De avond ervoor hadden we in een restaurant een stel ontmoet dat een kookcursus had gedaan, en dat zag er zo lekker uit dat we dat ook wilden doen. Helaas waren er al twee deelnemers dus de gerechten waren al gekozen, maar desondanks was het erg leuk en vooral lekker. En nee ik ben niet te reserveren :)

En toen...de meest beroerde reis van m'n reis. Van Yogya vertrok om 9.00 de bus naar Gunung Bromo, een rit van 10 uur. Ik zat lekker ruim voorin, maar zonder gordel en met een rijstijl.... Men rijdt hier links, en zou dus rechts in moeten halen, maar het maakt eigenlijk niet uit; over de andere weghelft, door de berm, chicken spelen met vrachtwagens (wie t eerst uitwijkt), tussen auto's in wurmen waar toch echt maar twee rijbanen waren...ik had m'n portie adrenaline wel weer gehad. Het laatste uur was een stijle rit naar boven, waar de temperatuur goed daalde; 2 graden! Klappertandend Marloes weer gezien en op tijd naar bed, want....

Om 3.30 mocht ik er weer uitrollen om met de jeep naar Panjakan te gaan, een viewpoint met zonsopkomst. Wauwwww! Dat was echt zo briljant mooi...zo hoog in de bergen, wolken die als water tussen de bergen door sijpelden, een stomende vulkaan aan de ene kant en kraters aan de andere kant, en de kleur van dat licht! Did I say Wauw yet? De rit omhoog met de jeep was iets minder wauw; een belgisch echtpaar met dochter van 5, die overgaf. En later nog een keer nadat papa haar mais had gevoerd. Doet me niets meer ;) Nadat de zon opgekomen was en we nog een paar keer goed hadden gekeken door naar Gunung Bromo zelf. Heel veel stof en dampen in de lucht, kan niet goed zijn voor die locals. Een flinke wandel en klim, ditmaal met Dave (je komt elkaar nog ns tegen..) omhoog naar de krater, erg mooi, maar een beetje als prambanan na borobodur.

Snel een ontbijtje naar binnen gewerkt en vervolgens twee bussen, een ferry en nog eens twee bussen (die laatste was vrijwillig) om om 00.30 ons bed in te duiken in Padangbai. Dave vond de Gili islands van Lombok ook wel aantrekkelijk klinken en was dus meegegaan. Na 21 uur wakker zijn een heerlijke nachtrust gehad, die om 8 uur weer verbroken werd om een ferry, een busje en een boot naar Gili Meno te halen. Nog net voor de zon onderging kwamen we aan. Rust!!!

Not. De Gili's staan bekend als een betrouwbare plek om de Padi open water dive course te doen. Waar dat me in Thailand helemaal niets leek is er ergens in die paar maanden iets veranderd. Geen idee wat, maar ik kreeg nog net iemand van het duikcentrum te pakken en kon de cursus in drie in plaats van vier dagen doen (ivm mn vertrek naar Komodo een paar dagen later). Me een dik boek en genoeg huiswerk om me de hele avond bezig te houden naar de bungalow. Alleen double rooms. Zucht...I just want to sleep... De volgende dag zat ik al vroeg aan het ontbijt; Andy van de bungalows vroeg of ik niet een eigen bungalow wilde in plaats van met die luie Dave (hij lag immers om 7.00 nog op bed). Ik gaf aan dat twee bedden goed genoeg was. Wist ik dat wel zeker? Had ik een vriend? Ja maar ik wilde toch niet bij hem op de kamer? Tis prima zo, ik deel graag een kamer. Achteraf hoorde ik van Dave dat mr. Andy het bij hem ook nog eens had geprobeerd. Rare vogel. Wel ontzettend aardige mensen overal en veel contact met de locals. En vis, heel erg lekkere verse vis!

De komende drie dagen bestonden vooral uit transport van Gili Meno naar Gili Air (met al mn gear..grmbl), oefenen in het zwembad, theorie, lompe video's en duiken in zee. Wauw! Schildpadden, pufferfish (van die opblaasdingen :)), clownfish (I found Nemo...), schorpioenvis, kwallen (auw...), en nog heel veel meer mooie visjes waarvan ik de naam niet weet. Vanaf nu is het nog steeds Plien voor vrienden, maar miss open water diver voor de rest :P Morgen begint de vijfdaagse tour naar o.a. Komodo, Flores en Rinca, waarna ik nog zo'n 5 dagen over heb voor ik naar Maleisisch Borneo vlieg. Not sure yet...maar het zou me niets verbazen als ik op Gili Air eindig en de volgende blog aangesproken dien te worden met miss advanced open water diver...

Exit Cambodia

Inmiddels weer geheel hersteld (wel n beginnende verkoudheid, maar shhh), en inderdaad de ochtend na mn vorige blog de boot naar Battambang genomen. In t geheel niet zo'n luxe boot als op het plaatje, en bovendien overvol gepropt. Ach ja..t went :) De omgeving was echter geweldig! De tocht werd al omschreven als 'arguably the most scenic', en terecht! Nederlandse Leonie ontmoet en samen een kamer gehuurd. Een restaurantje met de heerlijkste fruitshakes van mn reis gevonden en aangesproken door een leraar die vroeg of we een middagje engelse les wilden geven. Tuurlijk!

Dat was een kleine teleurstelling. De 'les' bestond uit kinderen klassikaal drie zinnen op te laten dreunen, om vervolgens bij iedereen langs te gaan om het standaard gesprekje af te draaien 'how are you, what's your name, where are you from, nice to meet you'. En daarna was de vrijwillige bijdrage toch wel erg gedwongen. In plaats van geld besloot ik wat schriften in een boekhandel te kopen, voelt net ff beter dan geld.

De volgende dag met Mr. Nokia en Theujen (zo spreek je t iig uit) naar twee tempels ten zuiden van Battambang. Ook dit was weer een geweldige tocht; beiden spraken ontzettend goed engels en wisten ons veel te vertellen over de omgeving, legendes over het ontstaan van bergen, de geschiedenis o.a. met betrekking tot de Kmer Rouge (kort gezegd een communistisch regime dat zo'n 2miljoen cambodianen het leven heeft gekost in de jaren 70, voor het idee; cambodia heeft nu 13miljoen inwoners), en ook over de huidige politieke toestand. Na zo'n boottocht en het zien van de talloze lexussen in het straatbeeld was ons al enigszins duidelijk geworden dat niet alles even eerlijk verdeeld is. De overheidsmensen krijgen een hoop geld, en Khmer leiders zijn nauwelijks of niet vervolgd omdat de huidige premier zelf een hoge piet was tijdens het regime. Naast de serieuze business ontzettend veel zwaaiende kinderen, alle mensen zijn daar zo ontzettend vriendelijk!

Die dag bezochtend we onder andere een tempel op een berg waar de Khmer Rouge mensen 'voordelig' om het leven bracht, door ze in een gat te gooien. Verder een Angkor style tempel, en veel plattelandscenes. Iemand ooit een ananasplant gezien? Bizar!

We sloten de dag af met een rit over de zogenaamde bamboetrain, voorheen voortgestuwd door twee mannen met bamboe stokken, tegenwoordig gewoon met een motortje. Toch leuk :)

De dag erop in de bus met een starende buurman naar Phnom Penh, de beste man leek wel in voor een potje 'wie het eerste wegkijkt', en aangezien hij aan de kant van Leonie zat... Ipodje in, prima! In Phnom Penh hebben we de Tol Slueng gevangenis bezocht, waar veel van de Khmer Rouge gevangenen gemarteld werden, slechts 7 mensen hebben deze gevangenis overleefd. Niet een ochtend om vrolijk van te worden, veel sprekende beelden; foto's van gevangenen, zelfs na marteling, de cellen nog in oorspronkelijke staat en veel informatie. Als iemand anti-Angkar werd geacht werd de hele familie mee opgepakt en ook geexecuteerd.

Na Tol Slueng gingen we naar de killing fields, een veld met massagraven waar de executies plaatsvonden. Een toren vol met schedels van slachtoffers moest ons herinneren aan wat er gebeurd was. Weet niet helemaal zeker of ik dat nodig had om me dat te realiseren, beetje luguber overal die botten on display. Na de killingfields werden we gedropt bij een markt, beetje geshopt en hiervandaan de lange wandeling langs verschillende sights naar het guesthouse terug. Toen we langs de rivier kwamen bood een man een gefrituurde sprinkhaan aan, Leonie was wel geinteresseerd. Owww....damn. Vooruit, avontuurlijk ingesteld als we zijn... Best lekker! Heb er twee op. Nouja, twee koppen, want hoe stom het ook klinkt, de rest durfde ik niet te eten hahaha :)
De dag erop ging de reis weer alleen verder, ditmaal richting Kratie. Ik had in Laos al de Irrawady dolfijnen gezien, maar hier zouden ze van dichterbij te zien zijn. Achterop de moto, in de boot, en WAUW! Heel erg tof, ze kwamen heel dichtbij, het waren er veel, en vaak, en, tof!

Nog een aantal tempels bekeken, net een stortbui kunnen ontwijken. Bij een van de tempels zat een wel komisch verhaal over een prinses die ziek werd, toen veranderde een monnik in een krokodil, at een monnik op toen hij in gevecht ging met een andere krokodil, na drie dagen spuugde hij de monnik weer uit en was verbaasd dat deze dood was, en wiens schuld was t natuurlijk? Juist, de prinses. Die hij dus opat, waarna de koning achter hem aan ging, hem liet afslachten, en de prinses een waardige uitvaart kreeg. En daar is de tempel gebouwd. Juist... De tempels in cambodia zijn redelijk nieuw omdat de Khmer Rouge bijna alles vernietigd heeft, en doen daardoor nogal kitsch aan. Maar wel humor :)

Via Kampong Cham weer terug naar Phnom Penh en vanochtend vroeg naar Bangkok gevlogen. Ik zou eigenlijk doorvliegen naar Jakarta, maar omdat deze vlucht vervroegd was naar een tijdstip voordat ik in Bangkok zou zijn vlieg ik morgen. Om 6 uur sochtends. Om 3 uur snachts is een taxi 3x zo duur als een minibus om 11 uur savonds...krent. Dus ik ga 4 uur wachten op het vliegveld tot ik kan inchecken :) Het idee is nu nog om dezelfde avond een nachtbus naar Yogyakarta te nemen, maar wellicht kom ik daar nog op terug ;) Ondertussen geniet ik hier van het heerlijke straatvoer; die padthai, daar kan toch geen andere stad tegenop. Eet smakelijk!

Sick of Cambodia

Nouja... in ieder geval van iets wat ik gegeten heb :(

De boottocht van Chau Doc naar Phnom Penh was erg mooi. En erg langzaam. En erg warm. Paar mooie kiekjes gemaakt, en na een vlotte grensovergang en veel gezwaai vanaf de oever op een bus gezet voor nog eens 1.5 uur. Ik kan Cambodia niet anders omschrijven dan een enorme opluchting na Vietnam. Afgelopen maand heb ik een heleboel mooie dingen gezien, maar het land zelf is zo chaotisch, werd er een btje onrustig van. Cambodia daarentegen...m'n glimlach ging van oor tot oor tijdens die busrit; het lijkt een beetje op Laos, enerzijds armer en anderzijds juist weer betere huizen en grotere steden.

In Phnom Penh samen met Frans Canadese Louise een kamer gezocht; 6 dollar voor z'n drieen! Meteen de volgende dag met de bus naar Siem Reap omdat beide dames 5 juni terugvlogen en de 4e naar Phnom Penh wilden om nog iets van de stad te kunnen zien. Louise zat in de bus naast een local guy die ons waarschuwde voor het busstation bij aankomst, en ons een rit aanbood in een tuktuk. Was eerst nogal achterdochtig; de commissies vliegen de tuktukdrivers om de oren als ze je naar een bepaald guesthouse of hotel brengen. Toch maar meegegaan, en wat een goede beslissing! Het busstation wemelde van tuktukdrivers, allemaal dringend bij de deur, 'excuse me, lady!' Brrr...nog erger dan Vietnam, en dat zegt wat. Het mooiste was toen ik vertelde dat we met de man in het gele shirt mee gingen; een van de concurrenten wist mij het volgende te vertellen: ' he a shit man! And if you go with him you a shit man too!' Wat? Hahaha briljant :)

Ingecheckt in een hotel, dit keer 7 dollar, ouch ;) De tuktukdriver die ons naar het hotel had gebracht was een erg aardige jongen, Chai, en hij bood aan ons door Angkor Wat (HET khmer tempelcomplex) te rijden. Na wat routes te hebben besproken en wat haggelen was de deal gesloten.

De eerste dag rustig aan; het kleine circuit, waaronder Angkor Wat zelf, de main tempel, en Bayon, een tempel met heel veel gezichten van de koning erin verwerkt, en uiteraardMaar heel rustig aan was het ook weer niet...na zo'n 10 uur ging de zon onder en hadden we zelfs 1 tempel nog niet gezien! De tempels hebben allemaal een heel typisch karakter, de zogenaamde 'khmer style' en de reliefs die ontzettend goed bewaard zijn gebleven zijn er in overvloed. Vooral de verhalen erachter zijn erg leuk; van gevechten tussen goden tot oorlogen tussen volkeren, en van feestelijke optochten tot circussen.

Na een korte nacht van zo'n 4.5 uur vroeg eruit om de zon op te zien komen over Angkor Wat. Best mooi, maar met al die prachtige (vast gephotoshopte) plaatjes in m'n achterhoofd niet heel spectaculair. In ieder geval een lekker temperatuurtje 's ochtends :) De gemiste tempel van de dag ervoor, de 'tombraider' tempel (die uit de film ja) bekeken; volledig overgroeid met bomen, die de tempel enerzijds opbreken en anderzijds bij elkaar houden. Erg indrukwekkend.

En ook zo supervriendelijk om bordjes te plaatsen :)

Vervolgens gingen we door naar de tempels van het grote circuit, ook weer ontzettend mooi. Er hangt zo'n relaxte sfeer rond die tempels, vooral bij diegenen waar geen tourbus zojuist is gestopt, dat we vaak een uur of twee rondbrachten in een tempel, btje ronddwalen of lekker hangen.

Let op de gehurkte kindjes onder de poort...die bomen waren echt GROOT!

Ik had al een paar uur last van wat scherpe krampen, maar gelukkig zonder gevolgen (handig als je tempels in the middle of nowhere aan t bezoeken bent). Zo tegen een uur of 13 begon ik steeds vermoeider te raken, meer krampen, nu met gevolgen, en na de laatste tempel zat ik er helemaal doorheen. Maar goed...niet zo gek na zo'n korte nacht en alweer 10 uur tempelen.

Terug in het hotel werd steeds duidelijker dat t niet alleen moeheid was. Buikloop, krampen, hoofdpijn, na een paar uur 39.9 graden koorts en rillend van de kou onder de deken. Ietwat (yes that's an understatement) overstuur omdat het toch wel verdacht veel op de symptomen van malaria lijkt. Er zou inderdaad lariamresistente malaria bestaan, maar volgens reisgenoot-cum-nurse Louis heeft het een paar dagen incubatietijd, en malaria in vietnam oplopen is onwaarschijnlijk. Volgende ochtend nog steeds brak en koorts, dus toch maar even naar de kliniek. De beste man porde wat in mijn buik (goed voor twee keer naar het toilet), nam mn temperatuur op en gaf me een recept voor 3x per dag 6 diarreeremmers. Stom van mezelf dak niet naar malaria heb gevraagd, maar was een btje van de aardkloot af. Aan het einde van de dag van Louise wat antiobiotica gekregen. En las ik nog even in de lonely planet; bij diarree met koorts en of bloed GEEN diarreeremmers nemen tenzij het niet anders kan. Wat een lulhannes...

Hoe dan ook :) Inmiddes dag 4 van niet zo heel fit, maar t gaat met enorme stappen vooruit. Kijk het vandaag nog even aan en dan hoop ik morgenochtend en anders de dag erop de boot over Tonle Sap lake naar Battambang te kunnen nemen.