Blauwbekken op het Bolaven plateau

Alweer snel een nieuw bericht, veel meegemaakt de afgelopen dagen! Met een van de frans canadese zuinigerds, William, richting Pakse vertrokken. De volgende ochtend de grootste versmarkt van Laos bezocht, en heerlijk veel fruit gekocht. Mango's, bananen, doerian geprobeerd (lekker!), en m'n ultieme favoriet; mangoestine. Of hoe je dat dan ook schrijft...

Mangoestines!

s Middags naar koffiestad Paksong op het bolaven plateau gegaan. Het plateau is een verhoogd stuk in het zuiden van Laos, waar het over het algemeen een stuk koeler is. Een waterval bezocht op zo'n 10 km afstand van Paksong die erg indrukwekkend zou zijn. Was zeker mooi en woest watergeweld, maar indrukwekkend...word ik verwend?

Tat Fan

Terug richting de stad gelopen en op een volgende waterval gestuit. Deze was weer heel anders, en meer uitgebuit als recreatieplas. Eigenlijk net zo de moeite waard als Tat Fan, maar deze werd niet in de lonely planet genoemd, en wordt dus door veel reizigers overgeslagen. LP's zijn erg handig, maar ook erg sturend.

ABW?

Op de terugweg bij gebrek aan openbaar vervoer na een flink stuk lopen toch een lift gekregen in een pickup. Heerlijk bij ondergaande zon van het uitzicht genoten. 's Avonds in een lokaal restaurantje gegeten, en op aanraden van de eigenaar wat local food geprobeerd. Uiteraard begeleid door beerlao maakten we pakketjes van wat blaadjes groenvoer, een beetje stickey rice en een stukje vlees (bloedworst, spek of ingewanden van de bbq), wat we vervolgens in jeaw dipten (sausje van voornamelijk chilipepers). Eigenlijk best lekker en altijd leuk om met de locals te kletsen.

Sticky rice en jaew

Volgende ochtend de saengthaw naar Ban Lak 21 (21 km paaltje) en daar gewacht op vervoer naar Tat Lo. Weer een lift in een pickuptruck, heerlijk in die koele temperaturen. Waar we echter niet op gerekend hadden was dat de motregen van die ochtend zou omslaan in een enorme plensbui (eigenlijk twee) en de accu leeg zou raken (uiteraard liet ik de heren duwen, das nix voor een dame). Enigzins doorweekt ingecheckt in een guesthouse met uitzicht over een waterval.

Doet me denken aan een australier die over zijn reis in Europa vertelde; op een gegeven moment kwam het 'abc-gevoel' bij hem op; Another Bloody Cathedral/Castle/Canal/Church, enz. Het ABWaterfall gevoel bekroop mij nu toch ook wel wat.

Om eens wat anders te doen dan watervallen bekijken een rit op een olifant gemaakt. Dit ging heel anders dan in Chiang Mai; de Mahout (de 'meester') riep de olifant die rustig aan kwam lopen (die liep dus los rond), legde een deken onder de mand, het zag er allemaal net even wat diervriendelijker uit. Nadat we de rivier overstaken mochten we op het dier zelf zitten. Dat was echt een machtig gevoel. Een beetje het dromedaris gevoel (voor de insiders ;)) maar dan meer zijwaarts in plaats van dat naar voor en achter gewiebel.

Op miss Moun

Na de olifantenrit toch een scooter gehuurd om naar Another Bloody Waterfall te gaan, maar o wat was dat enorm de moeite waard! Een trap van aarde leidde naar een stenen vlakte met wat water, wat vervolgens in de afgrond verdween. Erg indrukwekkend. Een aantal mannen uit een nabijgelegen dorp waren hier aan het baden; ik wil later ook wel een bad met zo'n uitzicht! Tat Suong

Inmiddels weer terug in Pakse en nu dan toch echt aan het aftellen tot ik Laos mag/moet verlaten; m'n visum loopt tot 2 mei, mn Vietnam visum begint op 2 mei. Strakke planning!

Last days in Laos

Damn damn damn! Nog maar een dag of 5 te gaan in Laos, en dan is de tweede maand alweer zo'n beetje voorbij! Ben de afgelopen tijd echt van Laos gaan houden; wat een ongelooflijk mooi land! Grappig, want van tevoren wist ik alleen maar dat Laos vooral 'groen' zou zijn, en verder eigenlijk niet zoveel. Een aangename verrassing. Enne trouwens...anybody in for a snack?

Na mn vorige bericht ben ik vertrokken naar Savannakhet; een stadje waar nog veel oude frans-koloniale gebouwen staan, erg mooi voor een rustig dagje. Via Pakse naar si phan don -4000 islands- gegaan.

Heerlijk in een hangmat voor m'n bungalow tussen de palmbomen op het eiland Don Khon tussen de overige eilandjes (die ontstaan doordat de Mekong daalt tijdens het droge seizoen) gerelaxed. Ik wilde naar de grote waterval waar de Mekong Laos uitstroomt en de zeldzame Irawaddy dolfijnen (google them!) spotten. En zo zat ik opeens met 5 andere nederlanders in een bootje. Nou dat is vreemd! Kon geen fatsoenlijk nederlands meer praten; hing een beetje tussen letterlijk vertaalde engelse woorden en zinsvolgordes in. Na even wachten vanaf een aantal rotsen midden op de rivier de dolfijnen op een afstandje gezien, erg mooi en meteen een mooie gelegenheid voor mijn maandelijkse verbrandactie. Ook de waterval was erg indrukwekkend; de snelheid waarmee dat water voorbij komt zetten is echt enorm! De volgende dag lekker te voet het eiland verkend; het leven is ook hier redelijk primitief, geen of beperkte electriciteit en erg laid back. Het landschap bestaat voornamelijk uit bossen en rice paddies. En waaater. De laatste avond door de eigenaar van het guesthouse, mr. Pan himself, uitgenodigd voor het eten. Het eten, en eigenlijk alles, is hier zo sociaal; balletjes stickyrice gecombineerd met allerlei gerechtjes op tafel (tapas voor gevorderden) en dan de drank etiquette! De 'schenker' van in dit geval beerlao schenkt een scheut in en drinkt deze op. Goed opletten dat iedereen aan tafel je eerste slok ziet, anders moet je nog een keer (en dat is erg?). Nadat je klaar bent schudt je het glas leeg (not sure waarom het niet uitmaakt dat je allemaal uit hetzelfde glas lebbert, maar wel als je andermans bierrestjes drinkt), en gaat het glas naar degene naast de schenker, afhankelijk van in welke hand deze het glas hield. Als het naar links gaat drink je uit je linkerhand, en andersom.

Na vier dagen relaxen op Don Khon vertrokken richting Champasak, waar ik vanochtend Wat Phu Champasak heb bezocht. Dit Khmer tempel complex met elementen vanaf de 6e eeuw bestaat uit drie verschillende niveaus tegen een berg, ontzettend mooi gelegen tussen bomen vol in bloesem en met indrukwekkende vieuws vanaf het bovenste niveau. De zandstenen tempel op het hoogste niveau was erg rijk versierd met de meest gedetailleerde versieringen in diep relief. De hele sfeer rondom het complex, waarschijnlijk mede door de ligging, had iets onwerkelijks, erg bijzonder.

Wat betreft de mensen...weer een heleboel verschillende types ontmoet, de meest bijzondere toch wel in Champasak. Twee frans canadese jongens die hun reis op een zo klein mogelijk budget deden. Ze vertelden dat ze bijvoorbeeld soms bewust maaltijden overslaan en voornamelijk bananen en rijst eten. Allemaal best grappig, maar er werd over niets anders dan money, cheap, free enz. gepraat. Werd een beetje irritant. Deed me wel realiseren dat ik toch wel erg blij ben met mijn manier van reizen; budget, maar niet te :) Vanochtend met twee amerikaanse meiden Wat Phu bezocht. Erg aardig, maar een beeeetje vreemd. Toen een van hen op de foto wilde met de tempel deed ze een of andere yoga pose, en toen vond ze het wel leuk om met mij op de foto te gaan, als herinnering. Leuk. Toen vroeg ze me tegenover haar in spiegelbeeld te staan; rechterhand tegen haar linkerhand in de lucht en met mijn andere hand mijn linkerbeen omhoog trekkend. Okeeej...dus waar komt die verborgen camera dalijk vandaan? Verder erg gezellig. Overall vooral erg veel plezier met mensen, los van hun rare fratsen. Overigens wel opvallend dat vooral de andere mensen vreemd zijn. Hm.... ;)

Laid back Laos

Time flies! Na de alms giving in Luang Prabang te hebben gezien de bus genomen naar Phonsavan. Op t busstation 3 meiden ontmoet, samen naar het guesthouse gegaan en een tour langs wat uxo sites, bomkraters, een waterval en the plain of jars. Het wemelt hier van de onontplofte bommen; in de jaren 60 voerde amerika een geheime oorlog tegen Laos, waar het communisme in opkomst was. Er werd gedurende 9 jaar gemiddeld elke 8 minuten 1 bom gegooid, can you imagine?!?! Op verschillende plaatsen kom je bomresten als gebruiksvoorwerpen tegen; boten van fueltanks, pilaren van bombshells, gasstellen van bombies, enz. De plain of jars is een archeologische site met oude potten; hoe oud en met welk doel is onbekend.

Toen we na de waterval (lees: zwemmen en daarna vol op mon derriere in de dikke blubber, en dus maar weer zwemmen) bij de plain of jars aankwamen begon het al wat te miezeren, en na 10 minuten rondlopen kwam er zo'n donkere lucht aanzetten dat iedereen van het veld afvluchtte. Kort maar krachtig. Hals overkop naar het busstation omdat de nachtbus naar Vientiane eerder zou vertrekken. Twee uur voor vertrek troffen we een volle bus aan. Slapen op een krukje leek ons niet zo geslaagd, en met een beetje (veel) moeite kregen we onze eigen stoelen. Een man wilde echter niet opstaan, en Sofie zwichtte; ze zou de nacht wel op een krukje in het middenpad doorkomen. Stampesvol verlieten we het station, mensen die in het gangpad zaten, voorin stonden (al dan niet met pistool...) en keiharde lao lovesongs. Wat was ik blij met mijn oordopjes! Beroerd geslapen en in Vientiane aangekomen de hele ochtend geslapen.

's Middags met Sofie de stad doorgelopen, totaal doorweekt geraakt door de watergevechten (nieuwjaar in volle glorie) en genoten van de gastvrijheid (beerlao met whiskey???) van de local Lao. De volgende ochtend met Andrea en Helen wat sites bekeken, maar Vientiane is duidelijk niet mijn stad. De dag erop afscheid genomen van de meiden en om 5.30 de bus naar Tha Khaek genomen. Daar ontmoette ik de volgende ochtend Jasu en Abby uit de US met wie ik naar Ban Na Hin ben gegaan. In het nabij gelegen plaatsje hebben we een boottocht gemaakt in een oude fueltank van een amerikaans vliegtuig en gister dan het uiteindelijke doel van de trip deze kant op; Kong Lo Cave. Een grot waar een 8 km lange rivier doorheen stroomt naar de andere kant van de berg. Ontzettend indrukwekkend en bovendien heerlijk verkoelend in deze heetste maand van het jaar. Een paar keer moesten we uit de boot omdat de rivier zo laag staat nu, maar dat gaf ons ook de gelegenheid om een aantal spelonken in te lopen en rond te kijken. Op sommige punten zijn de 'zalen' wel 100 meter hoog.

Na de grot heerlijk gerelaxed en gegeten en op tijd naar bed, want wederom zou de wekker vroeg gaan. Jasu en Abby bleven nog een dag in het guesthouse, maar ik wilde graag terug naar Tha Khaek om verder te reizen. Om 7.00 stond ik klaar voor de saewngthaw. Die niet kwam. Er waren blijkbaar niet genoeg passagiers, zo vertelde de man van het guesthouse, dus was hij waarschijnlijk nooit vertrokken. Grmbl. Jasu ging een dagtrek doen, maar aangezien ik alleen mn flipflops had... Dan maar een dagje lezen. Een uur later komt de man van het guesthouse aanhobbelen, de saewngthaw is er. Hm? Ja, ze hadden op iemand gewacht. Zo gaat dat hier... Aangekomen in Ban Na Hin op zoek naar de sawthaeng naar Tha Khaek. Morgen zou ik de eerste zijn. Neeeee! Niet alsnog vast in een (weliswaar iets groter) gat! Uiteindelijk via wat omwegen met een saewngthaw een bus richting Tha Khaek kunnen nemen en een aaaaasociaal grote kamer met minstens zo grote doucheZAAL genomen. Kost dan wel 6 euro (poehee...) maar oh wat is dat lekker :) Vanaf morgen reis ik rustig aan verder naar het uiterste zuiden om een paar dagen te relaxen op de 4000 islands en daarna weer een stukje terug naar het noorden om de reis richting Vietnam te vervolgen. Time flies, maar o wat lekker :)

wat betreft de foto's...een beetje door elkaar, het slepen lukt dit keer niet, en ik pas me graag aan aan de laid back sfeer hier, dus vbnb:

de waterval (nee echt..) bij Phonsavan, het reinigen van buddhabeelden in Vientiane, Kong Lo cave, Sofie/Andrea/moi/Helen voor een grote pot :), en naderend onweer op de plain of jars.

Happy New Year!

Ik weet het niet, maar volgens mij rust er een soort jinx op mn blog. Binnen een paar uur nadat ik een nieuw verhaal publiceer veranderen de reisplannen weer. Zo schreef ik vorige keer dat ik Luang Prabang zou overslaan. Drie keer raden....

Na 5 uur te hebben gewacht op de bus vond ik het om middernacht wel mooi geweest en besloot een bungalow te huren en te gaan slapen. De volgende ochtend de sangthaew (soort pickup met dak en twee banken) naar Luang Prabang genomen. Dit keer geen plastic zakjes. Had ik nooit moeten hopen; de oude vrouw naast Julie -ik zag t gelukkig niet- gaf over in haar handen en gooide het buiten boord. Nice.

Luang Prabang doet dorps aan; er is nergens hoogbouw en alles is op loopafstand. De franse invloeden zijn hier duidelijk te merken, onder andere aan de baguettes (yes!). Door de smog (weer die neervallende as) is de zon 's ochtends en 's avonds rood. De bezienswaardigheden hier bestaan vooral uit tempels, maar het is ook heerlijk om door de straten of langs de Mekong te slenteren, uiteraard niet zonder fruitshake!

De volgende ochtend vroeg eruit om naar de fresh produce market te gaan, en dat op een nuchtere maag. De heuvel met een aantal tempels en buddhabeelden midden in het centrum beklommen en weer terug nog een aantal tempels bezocht.

De mooiste, misschien wel de mooiste tot nu toe, was wel Wat Xiang Thong. Same same but different :) Patronen op de muren geverfd, decoraties van glasmozaiek en een gigantische gouden 'uitvaartboot'. De stad doet niet zo toeristisch aan als andere steden.

Bij de tempels maken de monniken vaak een praatje om hun engels te oefenen. Elke man wordt geacht eens in zijn leven een periode als monnik door te brengen. Ze leven sober zonder bezittingen(alhoewel ik al menig monnik met mp3 speler en mobiel heb gezien) en krijgen onderwijs in o.a. het buddhisme en engels. Deze mannen lijken een aantal van de weinigen die hier hard werken.

Gistermiddag afscheid genomen van Julie, vind het ergens wel weer even lekker om 'alleen' te zijn. Een goedkopere kamer (samen reizen heeft ook zeker z'n voordelen) vlakbij de Mekong gevonden en verkast. Zondag begint het waterfestival, waarbij gedurende een aantal dagen nieuwjaar wordt gevierd. Deze dagen worden nogal soepel gehanteerd, want overal op straat komen na school de kinderen naar buiten om iedereen nat te gooien. Gister lukte het me om nog redelijk droog te blijven; als je maar flink naar je tas wijst en 'camera' roept kom je er goed vanaf. Vandaag kreeg ik echter een flinke emmer over me heen (alleen mn benen, erg vriendelijk :)) en besloot een plastic tas voor om mn spullen te halen en maar eens mee te gaan doen. Ontzettend leuk om met de locals watergevechten te houden, ze verwachten niet dat je het terugdoet :D Samen met een aantal australiers en een hoop Lao kinderen alles en iedereen die langskwam en elkaar doordrenkt. Brommers, fietsers, voetgangers, tuktuks, sangthaews (fijn met die stoffen bekleding in de cabine), allemaal moesten ze t ontgelden. Heb ontzettend gelachen, ga thuis maar eens een committee oprichten om dit ook in NL te doen, maar dan in de zomer.

Reizen is niet alleen maar genieten; morgenochtend gaat de wekker om 4.45 om te zien hoe de bevolking alms geven (aalmoezen, is t niet?) aan de monniken. Aaaaaaals het goed is (durf t haast niet te schrijven) ga ik om half 9 met de bus naar Phonsavan, nieuwjaar vieren en naar een archeologische opgraafplaats; daarna ofwel naar Vientiane en vanaf daar naar het zuiden, of toch naar Sam Neua en Vieng Xai in het oosten (enorm om maar t lijkt me zo mooi...). Of gewoon meteen naar het zuiden. Keuzes... Wel een van de relaxte dingen van het reizen; op het laatste moment kan ik mn plannen wijzigen en beslissen toch ergens anders heen te gaan. Voor nu rest mij -inmiddels weer droog- niets meer dan jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar te wensen; Sok Dee!

Lao Lao

Oooo wat is dit een ontzettend mooi land! Groen groen groen en bergen. Heel anders dan Thailand; minder toeristisch maar ook moeilijker communiceren. Een uur na mn vorige blog bedacht ik me dat ik niet naar Luang Prabang zou gaan maar met de bus naar Luang Nam Tha. Bij het busstation duitse Julia ontmoet, waarmee ik nu nog steeds rondreis. De bus dropte ons na 5 uur bij een busstation 10km buiten de stad; waardoor we wel een tuktuk moesten nemen. Geen fijn welkom na een relatief duur ticket.

Dat geld hier is ook een ding op zich. Er zouden maar twee ATM's zijn voor internationale bankpassen; in Luang Prabang en Vientiane ( heb er ondertussen al wel wat meer gespot). In Thailand al wat Baht in USDollars omgezet en in Luang Nam Tha Baht in Kip. Kip is koel. Kip maakt mij namelijk multimiljonair; 1 euro = 15.00 kip. I like Laos :)

In Luang Nam Tha met een duits stel een driedaagse trekking gedaan. De overnachtingen waren in bergdorpjes, veel Lao Lao (rice whiskey), authentiek eten (veel sticky rice! maar dan luxe, met wat vlees) en veeeel aandacht van vooral de kinderen. Bij het dorp van de tweede nacht kwamen alle kinderen naar de hut en riepen 'singsong!' erg grappig, waarna ze zelf ook vol enthousiasme liedjes zongen. De trekking zelf was vooral de tweede dag erg zwaar; veel dikke glibberige modder, steil omhoog en steil omlaag, maar ontzettend mooi. En bloedzuigers. Ik ben een watje als t om bloedzuigers gaat! Maar gelukkig had ik er maar 1. Lunches waren tof; bananenbladeren op de grond met hompen stickyrice en wat sausjes en groente. Van de sticky rice maak je een bolletje die je dan in een van de bijgerechten doopt. Back to basic! De derde dag Kayaking wat een aangename afwisseling was. Onze gids ging helemaal uit zijn dak; voor hem was het de eerste keer (er was ook een 'kayakgids' mee).

Na drie dagen wassen in bruine rivieren was een douche toch wel weer erg fijn. Via Udomxai naar Nong Kheaw gereisd. De busreis was een verhaal apart. De plastic zakjes aan het plafond waren een kleine voorbode van wat komen zou. Remmen, optrekken, remmen, versnellen, scherpe bochten, rochels uit het raam, harde lao muziek, volgekotste plastic zakjes die met dezelfde vaart het raam uit werden gegooid. Een ervaring op zich. Zelf nergens last van gelukkig.

Het land is zo ontzettend groen; de meeste dorpjes zijn aan de (vaak slechte) weg gelegen en bestaan bijna allemaal uit bamboe en droge bladeren. Er wordt helaas ook ontzettend veel bos platgebrand voor de rijstbouw, waardoor hier in Nong Kheaw bijvoorbeeld de hele dag asvlokken neerdalen. Ik betrapte me er onderweg hierheen op dat zelfs de mooie groene bergen normaal werden, helemaal toen we van de bus in een tuktuk werden gepropt. Niet grappig met 12 mensen een zak rijst en een emmer van t een of ander. Zat er een kleeein beetje doorheen, tot we in Nong Khaew aankamen; WAUW! Zo ontzettend mooi gelegen tussen de bergen aan de rivier. Zonsondergang helemaal...ontzettend, nouja dat had ik al gezegd :) Bamboehutje aan de rivier en heerlijk geslapen.

Vanochtend naar een grot gelopen die als schuilplaats diende tijdens de indochina war. Een aantal jongetjes vroeg of we naar de cave gingen, en ze liepen ons voor. Door een riviertje, tussen de bosjes door, en eindelijk bij een grot. Niet de grot. Op de terugweg vroegen ze om geld, je merkt dat mensen hier door beginnen te krijgen hoe je mensen moet scammen, jammer. Doorgelopen naar de echte grot, en daarna weer terug naar het dorp en wat voorraad ingeslagen voor de 13uur durende busrit naar Sam Neua vanavond. Hopelijk een wat betere weg en minder plastic zakjes...

Gister m'n planning nog eens bekeken en waar ik al van plan was om de steden Vang Vieng en Vientiane over te slaan, is nu ook Luang Prabang gesneuveld. Jammer, maar waarschijnlijk zijn er dusdanig veel toeristen dat kleinere gelijksoortige plaatsen me minstens zo goed bevallen. Helaas gekantelde foto's, maar in het verleden kreeg ik foutmeldingen op mn geheugenkaart als ik foto's draaide. Verrekte nekken vind ik net iets minder erg ;)