Lao Lao

Oooo wat is dit een ontzettend mooi land! Groen groen groen en bergen. Heel anders dan Thailand; minder toeristisch maar ook moeilijker communiceren. Een uur na mn vorige blog bedacht ik me dat ik niet naar Luang Prabang zou gaan maar met de bus naar Luang Nam Tha. Bij het busstation duitse Julia ontmoet, waarmee ik nu nog steeds rondreis. De bus dropte ons na 5 uur bij een busstation 10km buiten de stad; waardoor we wel een tuktuk moesten nemen. Geen fijn welkom na een relatief duur ticket.

Dat geld hier is ook een ding op zich. Er zouden maar twee ATM's zijn voor internationale bankpassen; in Luang Prabang en Vientiane ( heb er ondertussen al wel wat meer gespot). In Thailand al wat Baht in USDollars omgezet en in Luang Nam Tha Baht in Kip. Kip is koel. Kip maakt mij namelijk multimiljonair; 1 euro = 15.00 kip. I like Laos :)

In Luang Nam Tha met een duits stel een driedaagse trekking gedaan. De overnachtingen waren in bergdorpjes, veel Lao Lao (rice whiskey), authentiek eten (veel sticky rice! maar dan luxe, met wat vlees) en veeeel aandacht van vooral de kinderen. Bij het dorp van de tweede nacht kwamen alle kinderen naar de hut en riepen 'singsong!' erg grappig, waarna ze zelf ook vol enthousiasme liedjes zongen. De trekking zelf was vooral de tweede dag erg zwaar; veel dikke glibberige modder, steil omhoog en steil omlaag, maar ontzettend mooi. En bloedzuigers. Ik ben een watje als t om bloedzuigers gaat! Maar gelukkig had ik er maar 1. Lunches waren tof; bananenbladeren op de grond met hompen stickyrice en wat sausjes en groente. Van de sticky rice maak je een bolletje die je dan in een van de bijgerechten doopt. Back to basic! De derde dag Kayaking wat een aangename afwisseling was. Onze gids ging helemaal uit zijn dak; voor hem was het de eerste keer (er was ook een 'kayakgids' mee).

Na drie dagen wassen in bruine rivieren was een douche toch wel weer erg fijn. Via Udomxai naar Nong Kheaw gereisd. De busreis was een verhaal apart. De plastic zakjes aan het plafond waren een kleine voorbode van wat komen zou. Remmen, optrekken, remmen, versnellen, scherpe bochten, rochels uit het raam, harde lao muziek, volgekotste plastic zakjes die met dezelfde vaart het raam uit werden gegooid. Een ervaring op zich. Zelf nergens last van gelukkig.

Het land is zo ontzettend groen; de meeste dorpjes zijn aan de (vaak slechte) weg gelegen en bestaan bijna allemaal uit bamboe en droge bladeren. Er wordt helaas ook ontzettend veel bos platgebrand voor de rijstbouw, waardoor hier in Nong Kheaw bijvoorbeeld de hele dag asvlokken neerdalen. Ik betrapte me er onderweg hierheen op dat zelfs de mooie groene bergen normaal werden, helemaal toen we van de bus in een tuktuk werden gepropt. Niet grappig met 12 mensen een zak rijst en een emmer van t een of ander. Zat er een kleeein beetje doorheen, tot we in Nong Khaew aankamen; WAUW! Zo ontzettend mooi gelegen tussen de bergen aan de rivier. Zonsondergang helemaal...ontzettend, nouja dat had ik al gezegd :) Bamboehutje aan de rivier en heerlijk geslapen.

Vanochtend naar een grot gelopen die als schuilplaats diende tijdens de indochina war. Een aantal jongetjes vroeg of we naar de cave gingen, en ze liepen ons voor. Door een riviertje, tussen de bosjes door, en eindelijk bij een grot. Niet de grot. Op de terugweg vroegen ze om geld, je merkt dat mensen hier door beginnen te krijgen hoe je mensen moet scammen, jammer. Doorgelopen naar de echte grot, en daarna weer terug naar het dorp en wat voorraad ingeslagen voor de 13uur durende busrit naar Sam Neua vanavond. Hopelijk een wat betere weg en minder plastic zakjes...

Gister m'n planning nog eens bekeken en waar ik al van plan was om de steden Vang Vieng en Vientiane over te slaan, is nu ook Luang Prabang gesneuveld. Jammer, maar waarschijnlijk zijn er dusdanig veel toeristen dat kleinere gelijksoortige plaatsen me minstens zo goed bevallen. Helaas gekantelde foto's, maar in het verleden kreeg ik foutmeldingen op mn geheugenkaart als ik foto's draaide. Verrekte nekken vind ik net iets minder erg ;)