Wat een k*tland....

Dat was m’n eerste reactie op Vietnam. Ietwat generaliserend. Het begon al bij de grensovergang; een norse ambtenaar die mn paspoort pakte, bekeek en weer terug gooide om vervolgens eerst de stapel andere paspoorten weg te werken. Waarna hij eerst nog andere belangrijke dingen moest doen, zo wilde hij het overduidelijk laten voorkomen. Met een beetje aandringen van de buschauffeur uiteindelijk toch door m’n stempeltjes gekregen (voor het ultieme elfsteden-gevoel) en dat was het dan; Vietnam.

Groots, groen, gruwelijk lelijk gekleurde huizen. Aangekomen in Dong Ha, enigszins voorbereid door de lonely planet overspoeld door ‘xe om’ drivers; de manier om hier kleine afstanden af te leggen is achterop een brommer. Lawaai, stank, stof, constant getoeter, en allemaal mensen die maar op een ding uit leken te zijn; het geld van die filthy rich falang. Meteen een busticket naar Hanoi gekocht en een paar uur later lag ik in een stapelbed, zoals er over de gehele lengte van de bus drie rijen van stonden. Nogal dood van al dat gebus (reizen is ook zoooo zwaar!) eigenlijk nog best aardig geslapen.

En toen Hanoi. Zag er best leuk uit; beetje europese tintjes met bomenlanen en smalle huisjes. Meneer de xe om driver wilde 50.000 dong. We zijn weer miljonair; 1 euro is ruim 20.000 dong. Om nou keihard te gaan onderhandelen om 4 uur sochtends als je niet weet waar je bent in een stad die je niet kent...meneer hield voet bij stuk. Het bleek nog best lastig een guesthouse te vinden dat betaalbaar, maar vooral open was op dit tijdstip van de dag, dus uiteindelijk alsnog m’n geld eruit gehaald ;)

De volgende dag kwam de cultuurshock weer in volle vaart terug; een constant lawaai van getoeter, mensen die naar je roepen, je proberen af te zetten, alles doen om geld te krijgen. Ik wil terug naar Laos!!! Omdat zuslief de 14e naar Hanoi komt liet ik het siteseeing voor wat het was en vertrok naar het noordoosten; allereerst Lang Son. Gedropt bij de chinese grens (ehm... mensen...), vervolgens toch bij een ander nietszeggend dorpje (ehm....help?) en met mn beste hints-engels-vietnamees een busje naar Lang Son kunnen vinden, waar ik erachter kwam dat we hier met het minibusje ook al doorheen hadden gereden. Zucht... De busreizen op zich zijn overigens zo ontzettend mooi; grote bergjes maken kleine plientjes. Wauw.

Het engels van de mensen hier is niet bepaald hoogstaand, en het zoeken naar bijvoorbeeld internet of een busstation kost net even wat meer moeite. We zien het als een uitdaging :) Het motiveert overigens wel om Vietnamees te leren; ik kan nu na een weekje al meer Vietnamees dan Lao!

Hoe dan ook...in Lang Son twee grotten bezocht en de volgende dag richting Cao Bang. Geen goede ervaring. Kort samengevat waren mensen in t extreme nogal onbehulpzaam, onbeschoft en nouja...gewoon ontzettend onvriendelijk. Kan aan mij liggen, maar toen bleek dat naar de waterval gaan of heel duur of zonder garantie van vervoer terug diezelfde dag (als ik er al zou komen) ging ik de volgende dag terug naar Hanoi. Niet de meest vrolijke periode uit m’n reis.

Maar zoals een wijze oude chinees ooit zei (of was het toch mn vader...); geen gezeik iedereen rijk, dus de volgende ochtend vol goede moed weer op pad, ditmaal naar het noordwesten. In Son La een oude franse gevangenis en bijbehorend museum bezocht, best bruut hoe daar mensen in kleine keldercelletjes werden gepropt omdat ze bij de communistische partij waren. Een klein museumpje over Ho Chi Minh en traditionele bergvolkeren was vlakbij en vervolgens via de markt me voorgenomen naar de uitkijktoren te gaan. Een steile klim van zo’n twintig minuten, zo wist de lonely planet mij te vertellen. Gloeiende....dat kun je wel zeggen ja! Buiten adem en met het zweet van me af stromend kwam ik boven aan, om vervolgens bergen en kleine huisjes te zien. Nouja twas best mooi hoor :)

In een lokaal restaurantje eten geprobeerd te bestellen. Met de nadruk op geprobeerd. Een snelle inschatting van de vitrine makend besloot ik geen vlees te eten en wees op iets noodle achtigs, ei en wat groenvoer. Dit laatste werd nogal raar ontvangen, nouja, doe maar wat! Tien minuten later verschenen twee bordjes voor m’n neus; een gebakken ei, en een kommetje noodles, die eigenlijk bamboescheuten in disguise bleken te zijn. Oh well..

Vanochtend een lange en bizarre rit, waarvan het laatste deel grotendeels onverhard was, naar Dien Bien Phu. In deze stad heeft halverwege vorige eeuw een grote slag tussen de fransen en communisten plaatsgevonden. Een aantal monumenten en relieken bezocht, de enige echte A1 heuvel waar de gevechten het hevigst plaats vonden. De mensen hier in het noordwesten zijn een stuk vriendelijker; uiteraard zijn er nog steeds de ‘hey! hey!’ roepende verkopers, xe om drivers, enz. maar nu ook de mensen die zwaaien, glimlachen en knikken, hun engels laten horen ‘hello! my name is...’, erg aangenaam reizen hier.

Langzamerhand kreeg ik toch wel behoefte aan een fatsoenlijke maaltijd, en dus ging de zoektocht verder naar een zeker restaurant. In het voorbijgaan zag ik vanuit mn rechterooghoek 5 mannen. Ik liep op ze af en stond oog in oog met m’n eerste vietnamese paal. Wat een lengte, en dat voor een vietnamees! Een tweede gladde lange paal stak fier omhoog en deed in lengte noch dikte onder voor de andere. Kom maar op! Ja ik bedoel, sorry hoor, maar het is nu toch al ruim twee maanden dat ik in m’n eentje reis, en ik heb ook mn behoeften! En zo geschiedde; flipflops uit en op blote voetjes twee heerlijke sets badminton gespeeld. Better than....juist :)

Helaas vanwege het trage internet geen pic’s, nxt time better!