Zus en zo

Jawel het is tijd voor plaatjes kijken! Altijd leuk :) De onderstaande foto's laten wat van de prachtige landschappen in resp. noordoost en noordwest Vietnam zien, plus op veler verzoek de vietnamese palen.

Na mn vorige blog ben ik via het minoritydorpje Muong Lay naar Sapa gereisd. De omgeving was prachtig, de busritten wat minder. Naast de prikkende vingers die vervolgens naar elke man in de bus wijzen (nee dank je) om vervolgens nog een rondje te doen (okay I'll take 'em all!) zijn grote delen van de weg onverhard. De omgeving overtrof gelukkig het leed dat gekneusd zitvlak heet.

Sapa...de verwachtingen waren hoog gespannen, maar echt mooie vergezichten zag ik niet. Het engels taalgebruik is hier vergeleken met de rest van noord Vietnam hoogstaand, helaas vooral op salesgebied. Na een rustig middagje de markt in Bac Ha bezocht, die overloopt van minority village people uit de omgeving, een kleurrijke vertoning. Nederlandse Phenna en Terrence ontmoet en me de volgende dag ietwat bruut bij hun trekkinggroep gevoegd. En daar waren dan die uitzichten over de rijstvelden. Wauw! Enorme mazzel met het weer; waar veel mensen vaak mist en/of regen krijgen scheen de zon heerlijk en waren de views helder. Gevolgd door zo'n 20 vrouwen in klederdracht kwamen we aan bij de homestay, waar een ware verkooptornado zich ontplooide. Ik twijfel nog steeds of het hollandse nuchter-/gierigheid was, maar veel van onze trekgenoten voelden zich verplicht iets te kopen in reactie op de 'but I talked with you' en 'I walked so far with you' pleidooien.

Na een avondje bier en ricewine op tijd naar bed, midden in de nacht over het hek gehangen om die maisplanten nog eens goed van dichtbij te bekijken, en de volgende ochtend weer de hort op. Waar de trekking de eerste dag nog meeviel ging hij deze dag over glibberige stenen over riviertjes, steile paden naar beneden (met de welbekende we-rennen-zo-snel-mogelijk-naar-beneden-en-hopen-maar-dat-we-niet-onderuit-gaan-techniek), minstens zo steile paden weer omhoog en als kers op de slagroom een blubberhelling. Wat een enorme goede keuze, die hoge schoenen. Uiteraard had ik een naam hoog te houden en ging ik bij een rivieroversteek goed onderuit wat mij een bloeduitstorting op mn vinger en een buil cum blauwe plek op mijn knie opleverde waarmee ik tot op de dag van vandaag nog pronkend mee rondloop. Muts :)

Die avond ging de nachttrein naar Hanoi. Na een brakke nacht 's middags zuslief van het vliegveld opgehaald, en na een flinke ruzie ("this is unacceptable!" - I loooove drama) met de hoteleigenaar (hey je dacht toch niet met mn zus he? :P) de beloofde kamer voor de beloofde prijs gekregen, zonder klusjesmannen en zonder andere intruders. Uiteindelijk. Lekker een beetje door de stad geslenterd, gegeten met Phenna en Terrence en de volgende dag uitgeslapen en wat sites bekeken, waaronder het Ho Chi Minh museum. Erg interessant om al die propaganda te zien.

De dag erop uberrelaxed naar Halong Bay; heerlijk drie dagen ronddobberen op een bootje met ontzettend lekker weer. Het leven is ZO zwaar. De tweede dag gefietst, gelopen, gezwommen en gekajakt (en zo was t ook wel weer even genoeg) en geeindigd op CatBa island. We hadden om een twinroom gevraagd, en helaas helaas zaten die vol dus werden we in een VIP kamer met zeezicht, airco, badkuip, enz. geplaatst. Heel naar.

Na een flink aantal uurtjes terugboten en -bussen twee uurtjes in Hanoi doorgebracht om vervolgens de 14 uur durende nachtbus naar Hue te nemen. Ietwat brakjes maar vol goede moed achterop de scooter graftombes van de laatste keizerdynastie van Vietnam bezocht, plus nog een pagode of wat.

Also, tot zover!